Wiskunde is zo moeilijk, Peter zucht boven zijn proefwerk. Af en toe kijkt hij op. Hij is éé n van de laatste in de klas. Anneke , de stagiare, die als oefening deze week de leraar vervangt, zit voor de klas. Peter is heimelijk verliefd op haar. ze is knap, fel, intelligent en h éé l goed in wiskunde. De meeste jongens van zijn klas bewonderen haar lijf, maar moeten verder niet zo veel van haar hebben, omdat ze haar te mannelijk vinden. Peter vind dat raar, hij vind haar juist heel vrouwelijk, ze loopt sierlijk en haar bewegingen zijn elegant en ze heeft een prachtig lijf. Hij kan er van genieten, als ze op het bord met in haar slanke hand een krijtje, sierlijk formules op het bord schrijft. Haar stem is er één waar je naar luisteren moet. Volgens hem zijn de ander jongens gewoon bang voor haar. Hij zelf ook een beetje, maar hij erkent het teminste en veel meer nog bewondert hij haar.
Inmiddels verlaat de laatste leerling de klas. Hij moet nog één som, gelukkig valt deze mee. Een paar minutent later stapt hij op met zijn proefwerk en het opgavevel en loopt naar Anneke om de papieren af te geven. "Je had er moeite mee hè , Peter". Hij knikt en kijkt haar aan, haar blik toont genegenheid. "Ik vind het heel goed dat je zo doorzet", zegt Anneke, terwijl ze het proefwerk aanpakt. Die opmerking en die genegenheid in haar ogen raken hem, want hij vecht echt voor wiskunde. Haar handen raken de zijne, ze voelen zijdezacht aan. . "Wat heb je zachte handen" flapt hij er uit. Anneke heeft wel door dat Peter veel voor haar voelt "Hou je daar wel van.."   zegt ze daarom wat plagerig en streelt langs zijn wang. De aanraking brengt bij Peter een electrische schok teweeg die door zijn hele lichaam siddert. Hij krijgt een vuurrode kleur en wil wegrennen. Anneke schrikt van zijn reaktie en zegt "sorry Peter, ik wilde je niet laten schrikken, een fijne middag en tot morgen ". Peter gaat snel naar de fietsenstalling, pakt zijn fiets en gaat er als een speer vandoor

. Thuis kan hij zich niet meer concentreren en zijn gedachten dwalen voordurend af naar Anneke. In gedachten ziet hij haar lopen, door de gangen van school. Hoe haar handen formules op het bord toveren. Hoort haar stem die zijn ziel doet trillen en steeds weer voelt hij die hand langs zijn wang. Hij ergert zich aan de onrust in zijn lijf, maar die roes, die verliefdheid is ook heerlijk.
Aan tafel is hij er ook niet bij. Zijn moeder kijkt bitcherig in zijn richting. "Ben je verliefd, Peter" sneert haar stem over de tafel. De familie lacht. "Nee, hoor mamma, echt niet". "Jawel, ik zie het, hoe heet ze?" eist zijn moeder op . "Ze?" antwoord Peter. Hij ziet zijn moeder wegtrekken en verstijven. Ze heeft éé n grote angst, dat haar zoon homofiel is. De familie houd de adem in. In de ontstane stilte zegt hij "Nee hoor mamma, ik ben geen homo". Gelukkig is zijn moeder zo geschrokken, dat ze ze hem verder met rust laat.
  In het gamen vindt Peter wat afleiding, al merkt hij dat hij niet echt scherp is, hij ziet dingen over het hoofd en verliest vaker. Dan wordt het tijd naar bed te gaan. Snel kleed hij zich om en poetst zijn tanden. In bed ligt hij rusteloos te woelen, beelden van Anneke en sexfantasieen razen door zijn hoofd. Hij wil 'het' graag doen, maar Anneke is zo mooi, zo mooi, daar past geen dom geruk bij. Hij beheerst zich en na een uur woelen valt in slaap.

  In een droom staat hij in een oud schoolgebouw, met van die lange gangen met hoge plafonds waarin het zo hol klinkt. In zo'n gang staat hij en ziet Anneke aan het andere eind verschijnen, met een vederlichte tred alsof ze zweeft. Ze is naakt, poedelnaakt, en hij kijkt in vervoering naar haar lichaam, dat anders grotendeels bedekt is. Ze komt steeds dichterbij, nog enkele stappen. Haar nabijheid maakt hem zenuwachtig, hij trilt. Als ze nog een stap bij hem vandaan is, maakt ze een gebaar en haar lichaam gaat op in vele handen, wel duizend handen.
Die handen kleden hem uit, bijna ongemerkt zweven de kleren van zijn lijf, alsof een graficus in de hemel vanachter zijn pc hem uitkleed. Dan wordt hij opgetild, moeiteloos, door al die handen, omhoog, steeds verder omhoog tot aan de wolken, tot boven de wolken. Hij voelt niets, geen druk, geen pijn, geen prikken de vingers . In het oneindige hemelsblauw vormen slierten van wolken formules, die langzaam weer verwateren.
Handen, zijdezacht, strelen hem, overal, zijn wangen, zijn haar, zijn schouders, borstkas, navel, zijn lid dat hard is, heel erg hard. Het strelen gaat door, steeds sterker, intenser, geilheid overmand hem, maar hemelse geilheid . Het is e en totale beleving, niet alleen zijn pik, maar zijn hele lijf vibreert. N et voordat de ontlading komt, w ordt hij één met al die handen. Annek es gelaat verschijnt boven hem, haar haren vormen een scherm rond zijn hoofd. En dan, inees, zoent ze hem, teder, maar vol op de mond. Dan verdwijnt alles en rest er niets dan blauw luchtledig......................

  De volgende ochtend wordt hij wakker door zonnestralen op zijn hoofd. Zijn moeder heeft de gordijnen open gegooid, door de ramen een egaal blauwe lucht. "Peter, wakker worden, je moet naar school...."