1. Operator John weet niet wat hij ziet "Zit je weer met je pik te spelen!!?" Boos kijkt operator John om, "Ik heb mijn handen toch boven tafel?" "Oh, sorry, niet gezien", lachend verdwijnt de collega. John kan er woedend om worden, altijd pesten ze hem daarmee, dat ie nog geen vriendin heeft. Met een klap slaat hij het wachtverslag dicht, dat hij achter het versleten burootje aan het invullen was. Hij wil graag een vriendin, heel graag. Hij droomt er vaak over  hoe het zou zijn om samen uit te gaan, naar de film, of lekker te fietsen. Gezellig samen op de bank TV kijken en niet meer altijd alleen eten. Natuurlijk fantaseert hij ook hoe het zou zijn om haar naakt te zien, haar te voelen en met haar te vrijen. Helaas hij is zo verlegen, zo onzeker. Meisjes zijn voor hem onbereikbare godinnen, oneindig hoog boven hem verheven. Hij rommelt wat in een van de oude laden van het buro en pakt iets. Dan staat hij op en slalomt langs wat tanks en een paar leidingen. Hij komt uit bij een muur met een klein raam. Hier kunnen zijn collega's hem niet zien. Het ding dat hij heeft gepakt is een verrekijker. Hij leunt op een leiding en gaat met de kijker door het raam turen. Het hoofdkantoor staat een eindje verderop. Met zijn kijkertje gluurt hij naar de secretaresses en andere meisjes. Hij ziet Ingrid, op wie hij heimelijk verliefd is. Soms komt ze wel in de fabriek en lacht dan altijd vriendelijk naar hem. In het hoofdkantoor beseffen ze niet dat ze vanuit de fabriek bekeken kunnen worden. Het is een grauw, lomp gebouw met machines, leidingen en tanks. Met zijn kijker schuift hij langs de ramen. Werkende mensen, weinig leuks. Soms ziet hij een vrouw die hij wel lekker vindt en dan blijft hij even hangen. In een van de kantoortjes ziet hij een man binnenkomen. De man gaat achter de vrouw staan, die achter een buro zit en streelt haar haar. Onwillekeurig blijft hij kijken. Dan ziet hij hoe na korte tijd een hand in haar blouse verdwijnt. Ze drukt haar hoofd tegen zijn lijf. Het hart van John begint sneller te kloppen. De man kijkt om en even later staat de vrouw op schuift haar laptop opzij en gaat op haar buro zitten, haar rok glijdt tegen haar buik en haar benen komen bloot... John's hart gaat wild te keer. Hij rent terug naar het burootje en rukt een la open. Hij haalt er een camera uit en rent weer terug. Twee keer heeft hij in botsing met een leiding, maar hij voelt de pijn haast niet. Die camera heeft hij vaak bij zich. Hij maakt hij er foto's mee van leuke meisjes in het kantoor. Hij richt het toestel, met maximale zoom krijgt hij het raam ruim in beeld.  Hij is net op tijd terug om te zien hoe de man de vrouw neemt. Zijn broek hangt halverwege zijn kuiten. Met een hand brengt hij zijn lid  naar binnen en begint te stoten. Hij maakt foto's. klik, klik, klik, .... Hij ziet hoe de vrouw even later haar hoofd optilt, ziet haar gezicht, vaag ..klik.... Dan gooit ze haar hoofd achterover het verdwijnt half achter het bureaublad. ..klik... Ze stoppen, hij trekt zijn broek omhoog, zij fatsoeneert haar kleren en gaat weer zitten. De geeft haar een kus, kijkt vluchtig naar buiten en verlaat het kantoor. John, kan de scène niet meer vergeten. Het spookt voortdurend door zijn hoofd. Hij wil de foto's zien. De middagdienst is pas 3 uur oud, nog 5 uur! langzaam, kruipt de tijd voorbij. Eindelijk is het zover, hij neemt geen douche, kleed zich om en scheurt op zijn fiets naar huis.

  2. Een rustige dag voor Rebecca. Rebecca werkt gedreven in haar kantoor. Haar baas heeft een vrije dag. Het komt zelden voor, een gezinsdagje, afgedwongen door zijn vrouw. Veel geschreeuw over de telefoon ging eraan vooraf. Ze is zijn secretaresse, hij is een van de directeuren van het bedrijf. Heerlijk een dagje dat hij niet op haar vingers kijkt, maar vooral een dagje zonder handtastelijkheden. Geen geknijp in haar billen, dubbelzinnige opmerkingen of een hand die per ongeluk langs haar vorstelijke boezem strijkt. Er komt iemand binnen, de deur wordt zachtjes op slot gedaan, het is Richard, haar minnaar en collega. "Je moet niet zomaar binnenkomen, de mensen mogen ons niet samen zien", zegt Rebecca enigszins boos. "Ik heb goed gekeken, niemand heeft me gezien en je baas is weg", antwoord Richard. Hij gaat achter haar staan en streelt liefdevol haar hoofd en haren, ze ontspant iets. "Nog een paar maanden Rebecca, dan zijn we vrij, nooit meer werken". "Jij hebt makkelijk praten, ik moet het vuile werk doen. Denk je dat het leuk is om die vetzak elke zakenreis over je heen te krijgen en overdag kan ie ook al niet van me afblijven". "Denk je dat het voor mijn leuk is dat hij met mijn lief zijn gang mag gaan?". "Als je de nodige gegevens hebt ontfutseld, zijn we rijk, echt rijk, even volhouden nog, ik leef met je mee" Hij laat zijn hand in haar blouse en onder haar BH verdwijnen en grijpt een tepel. Rebecca klapt haar laptop dicht, heerlijk vindt ze het hoe zijn sterke arm naar binnen glijdt en hoe haar tepel zachtjes wordt gemasseerd. Ze leunt achterover en drukt haar hoofd in zijn buik en legt haar wang tegen zijn arm, ze snuift zijn geur. "Zullen we" zegt Richard, "hier in zijn kantoor je baas te grazen nemen" "Iedereen kan ons hier zien" Richard kijkt om, door het raam. "Welnee, ik zie alleen blauwe lucht en een grijze fabriek" Haar geilheid wint en ook de afkeer van haar baas helpt mee. Ze schuift haar laptop weg, gaat op het buro zitten en doet haar benen wijd. Tussen haar blote bene wordt een mooi kanten slip zichtbaar. Richard, streelt haar dijen en kijkt verlangend naar haar kut. "Geen tijd voor poespas", zegt Rebecca. Richard richt zich op, laat zijn broek en onderbroek zakken en pakt zijn welgeschapen lid en begeleid het keiharde ding bij haar naar binnen. Hij begint te stoten, met één hand grijpt hij haar hoofd en de andere glijdt naar haar borsten, ze rukt haar BH en blouse omhoog, zodat ze vrij komen. Rebecca geniet, Richard is háár man. Ze bewonderd de manier hoe hij haar naar een hoogtepunt leidt, zijn gespierde lichaam, zijn geur, zijn intense zoenen en zijn hand die haar borst masseert. Met kracht maar toch teder. Zijn pik die haar griotje oprekt en haar sappen doet stromen. Alsof er een trein over haar heen dendert.  Ze wil het zien, tilt haar hoofd op en ziet zijn pompende klamme onderlijf. Het windt haar enorm op. Ze laat haar hoofd weer zakken. Het hoogtepunt  nadert razendsnel. Ze slaat een arm om zijn nek en graait onder zijn kleren, zet haar nagels in zijn rug. Het orgasme overrompelt haar, slaakt een onbedwingbare zucht. Ze voelt hoe ook hij zich ontlaad en het zaad bij haar naar binnen stroomt. Dan richten ze zich allebei weer op. Richard trekt zijn broek aan en Rebecca fatsoeneert haar kleren. Zaad druipt uit haar kut, het kan haar niet schelen. Richard geeft haar een zoen werpt een vluchtige blik uit het raam en verdwijnt. "Tot later, schat".

  3. John bedenkt een plan Thuis zit John achter zijn PC en kijkt ademloos naar de foto's die hij die middag geschoten heeft. Veel bloot is er eigenlijk niet op te zien. Toch winden de foto's hem enorm op. In pornofilms zie je het ook, en veel beter van kwaliteit. Dit is echter  echt gebeurd, vlak voor zijn ogen, door gewone mensen. Bij een pornofilm kon je nog denken dat het alleen gebeurd, omdat ze ervoor betaald kregen, maar deze vrouw liet zich vrijwillig nemen. Hij fantaseert hoe hij een meisje een beurt zou geven op het burootje in de fabriek. Ingrid bijvoorbeeld, nee..., die is te lief. Kim dat is zo'n lekker geil ding, ja Kim, hij ziet het al helemaal voor zich. Hoe ze haar benen spreid en hoe hij zijn pik erin zou rammen, waarna zijn kreunend met haar hoofd tegen het bedieningspaneel zou klaarkomen. Al dat fantaseren maakt hem ook boos, het zijn maar fantasieën terwijl anderen het echt meemaakten! Zijn jaloezie wordt heftiger en neemt hem helemaal in beslag. Hij gaat naar de badkamer en komt even later  weer terug. Het bezoek heeft hem zichtbaar goed gedaan. Hij gaat niet meer achter zijn PC zitten, maar op de luie stoel. Er komt een plan in hem op, dat hij dat niet eerder bedacht had! Hij gaat haar chanteren. Een wip in ruil voor de foto's. Eén enkele wip, dat is toch niet teveel gevraagd? Het plan maakt hem opgewonden en geeft nieuwe energie.   Het duurt echter nog dagen voordat hij zoveel moed verzameld heeft dat hij aan een serieuze uitvoering kan denken. In photoshop maakt hij vergrotingen van hun gezichten. Van haar toe ze opkeek en van hem en profiel toen hij even uit het raam keek, bij het verlaten van het kantoor. Geen scherpe foto's, maar ze zijn wel herkenbaar. Verder kiest hij twee 'actiefoto's'. Op een los vel schijf hij: "Bel mijn, morgen na 18.00 uur, tel:         ". Hij heeft nog ergens een oud prepaid toestel, waarbij hij zijn naam en adres niet geregistreerd heeft. De dag waarop hij het haar zou geven weet hij al en ook waar over 2 dagen tijdens zijn laatste middag dienst, bij het electriciteitshuisje daar is het stil en wil je het terrein af dan kom je er langs, iedereen.

  4. Een schokkende ontmoeting voor Rebecca. Het was half zeven, Rebecca loopt in stevige pas naar de uitgang van het bedrijfsterrein. "De klus" is bijna voltooid. Op de laatste zakenreis had ze haar baas 3 keer over zich heen gehad. maar het was de moeite waard geweest. Ze was veel te weten gekomen en had ook een login en wachtwoord bemachtigd. De contacten van Richard waren heel tevreden. Het zou nog een paar weken duren. Ze had al ontslag genomen, om geen argwaan te wekken. Een paar weken nog en dan is ze vrij! Nooit meer werken, ver weg in een warm land van het leven genieten, geen vadsige baas meer die aan haar zit, ze kan niet wachten. Ze wordt opgeschrikt door een schim die uit het niets lijkt op te duiken. "Hier, dit is belangrijk" zegt de schim, en geeft  haar een enveloppe en verdwijnt even snel als hij kwam, achter het electriciteitshuisje. Met de enveloppe in haar kijkt ze hem na, maar ziet hem niet meer. Met de enveloppe in haar hand loopt ze snel verder, langs de portiersloge, naar haar auto. In de auto maakt ze de envelop open...., ze verstijft, ondanks het schamele licht ziet ze gelijk wat het is. Ze vloekt hartgrondig en gooit haar hoofd achterover en prevelt nog veel verwensingen. Er komt een auto aanrijden, stopt,. raampje schuift open, "gaat het Rebecca?" Een collega, ze herstelt zich snel en antwoord:  "Ja hoor, gewoon nogal moe" "ga maar vroeg slapen dan" De collega rijdt weer verder. Ook Rebecca start haar auto en gaat naar haar huis. Thuis kijkt ze een tijdlang naar de foto's en de tekst "Bel mij morgen na 18.00 uur, tel       ". Het kwam niet echt professioneel over. Je kunt echter nooit weten. Ze belde Richard, tegen haar gewoonte in, maar dit was een noodgeval. Ze praat een tijdje en legt dan haar mobiel weg. Gewoon maar bellen morgen er zit niets anders op. (Einde deel 1).